Taking for Another Days

เมื่อวานหลังจากที่ทุกหมู่ทุกเหล่าในหออาม่าสอบเสร็จกันหมดแล้ว คงเหลือแต่ไอ้ปูกับข้าพเจ้านี่ล่ะที่ยังสอบไม่เสร็จ แต่ก็เอาเถอะ นานๆจะหาเวลาว่างตรงกันได้ จึงได้มีการนัดหมายเกิดขึ้นว่า วันที่ 8 มีนา จะไปเลือกตั้งสว.กันรอบสอง...ไม่ช่ายยย (หัวเราะ) ไปสวนรถไฟด้วยกันต่างหาก!

แต่ก่อนอื่น ต้องขอออกตัวไว้ก่อนเลยว่า หออาม่ารวมพลกันได้ขนาดนี้ทั้งที ความธรรมดาก็คงต้องหลีกไปให้พ้น เพราะในขณะที่นั่งรถแท็กซี่ไปกันสองคัน คันของข้าพเจ้าประสบอุบัติเหตุ (เฮ้ย นี่เรื่องจริงว่ะ T_T) รถของเนมชนกับมอเตอร์ไซต์  คือ รถของข้าพเจ้าไปกลับรถตรงห้าแยกลาดพร้าวแล้วกำลังจะเบียดเข้าเลนซ้ายสุดเพื่อเลี้ยวเข้าสวนรถไฟใช่ป่ะ อื้อ แล้วก็ เปรี้ยง!! ตรงฝั่งไอ้แหม่มเลย ไอ้แหม่มช็อก!! คือ กระจกข้างรถแท็กซี่กระเด็น แล้วคุณลุงคนขับหน้าซีดเลยนะ แกทำอะไรไม่ถูกเลย น่าสงสารมาก TT___TT พวกข้าพเจ้าเดินไปดูพี่เค้าแล้วรถปอเต็กตึ๊งมาเร็วอย่างกับติดจรวด เฮ้ย เค้ายังไม่ตายนะเว่ย! ไทยมุงอีก ตำรวจจราจรก็มาอีก สุดท้ายเหล่าหออาม่า (ซึ่งข้าพเจ้ามั่นใจว่า ไอ้ห่า รวมตัวกันทีแม่งทำให้ชาวบ้านเค้าเดือดร้อน) ก็เลยอยู่กับคุณลุงจนเคลียร์กับคนขี่มอเตอร์ไซต์เสร็จ พวกเราก็ช่วยให้เงินคุณลุงไปคนละร้อย ส่วนพี่คนนั้นเค้าก็ดูภายนอกนะ ดูไม่เป็นอะไรมาก มีรอยแผลถลอกนิดหน่อยตรงเข่ากับเท้าแล้วมอเตอร์ไซต์ก็ยังใช้ได้ แล้วลุงคนขับแกก็ควักเงินให้พี่เค้าไปหมดเลย 600 ซึ่งตอนสุดท้ายเนมก็ถามเค้าว่า แล้วจะต้องทำยังไงกับรถแท็กซี่ ลุงแกบอกว่าเป็นรถที่เช่ามาจากอู่ วันนี้เพิ่งออกรถมาเลย (แล้วดันซวยมาเจอพวกข้าพเจ้า โถ่ ลุ๊งงง T[]T~) ก็คงต้องไปขับต่อ แล้วก็เอาไปให้เจ้าของอู่ซ่อม แล้วคงต้องผ่อนเงินค่าซ่อมอีก ห่าน!! พวกข้าพเจ้ารู้สึกผิดท่วมท้น ให้เงินลุงแกไปอีกร้อย เพราะไอ้ 600 ที่แกควักไปน่ะ แกให้เค้าไปหมดตัวเลยค่ะ ไม่เหลือติดตัวซักบาท เง่ออ แล้วคือลุงแกยังจะขับไปส่งให้ในสวนรถไฟอีก โถ่ คุณลุง T_T

ข้าพเจ้าและเหล่าหอม่าก็ไม่ได้ไปกับลุงเค้าหรอกค่ะ ก็เดินเท้ากันเข้าไปต่อนั่นล่ะ ระหว่างนั้นไอ้แหม่มยังช็อกไม่หาย คือ ตอนแรกที่นั่งแท็กซี่กันมาน่ะ ข้าพเจ้าเพิ่งแกล้งมันเล่นบอกให้ไปทำบุญที่วัดเสมียนแทน นั่นไงล่ะ ท่าทางจะได้ไปทำบุญจริงๆซะแล้ว เหอเหอ เดินกันไปเรื่อยๆตอนแรกก็เครียดนะ แล้วก็คุยกันว่าสงสารคุณลุง แต่ข้าพเจ้าและเหล่าหอม่าเองก็ไม่มีเงินเหมือนกัน (คือข้าพเจ้าควักไปร้อยนึงไม่รู้เนื้อรู้ตัวว่าตัวเองก็ไม่เหลือซักแดงเหมือนกัน T^T) ก็ช่วยได้เท่าที่จะทำได้ล่ะนะ แล้วพอเดินถึงตรงที่เช่าจักรยานปุ๊บ ความเศร้าก็พังทลายไปหมด ลืมเรื่องคุณลุงไปในชั่วพริบตา! (หัวเราะ) ทุกคนตื่นเต้นไปเลือกจักรยาน แล้วก็ไปเช่าเสื่อ ไปตะลุยสวนรถไฟกันเลย!

ในบรรดาที่มาด้วยกันทั้งหมดเนี่ย ไม่เคยมีใครมาสวนรถไฟเลยซักคนเดียว -___-" ข้าพเจ้าเลยเป็นเหมือนไกด์กลายๆ ซึ่งทำหน้าที่ได้ห่วยถั่วมาก คือ พาขี่จักรยานวนหนึ่งรอบ...แค่นั้น (หัวเราะ) แล้วข้าพเจ้าก็ขอปลีกวิเวกไปคนเดียว ส่วนพวกที่เหลือไปหาที่นั่ง ปูเสื่อกัน เพราะไอ้ปูมันมีสอบวันรุ่งขึ้นแล้วมันก็แบกเลกเชอร์มาด้วย เทพเกรียนจริงๆ (หัวเราะ)

วันเสาร์ คนเยอะมันไม่แปลก แต่ว่าคนมาถ่ายรูปเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก......ก เลนส์ห่าเลนส์เหวแฟลชบ้าบออะไรเต็มไปหมด (คืออิจฉาเค้าไง เพราะข้าพเจ้าไม่มี ก๊ากกก) แล้วตากล้องทุกคนมีนางแบบมาด้วยน่ะค่ะ แล้ววันนี้ก็มีพวกคอสเพลย์มาถ่ายด้วย ไม่รู้ว่ามีงานอะไรหรือว่ามาถ่ายไพรเวทกันน้า ข้าพเจ้าก็เลยเกิดอาการ"แพ้ไม่ได้"ขึ้นมา ในเมื่อเค้ามีนางแบบ กูก็มีนางแบบวะ!! อีถ่อออออ

เรียงจากซ้ายไปขวา 1. นส.แก้ว ในตำนาน 2. หนูแหม่ม 3. อีหญิงสวย 4. น้องแนน 5. อัน สาววายประจำหอ (ส่วนข้าพเจ้าไม่ใช่ ๕๕๕๕๕) ส่วนไอ้ปูมัวแต่ไปสัมภาษณ์ยามอยู่ เลยไม่มีในรูป ส่วนข้าพเจ้าเป็นคนถ่าย แน่นอนก็ไม่มีในรูปเช่นกัน (ฮา)

วันนี้มีลูกเด็กเล็กแดงเต็มสวนมากๆ น่าร้ากกกกก T^T อยากจะเดินไปขอถ่ายรูปแต่ไม่กล้า กลัวพ่อแม่เค้าด่า เลยถ่ายมาแบบไกลๆ

อันนี้ก็เด็ก...เด็กปลอม (หัวเราะ)

และแล้ว ข้าพเจ้าซึ่งปลีกวิเวกไปคนเดียว ขี่จักรยานไปเรื่อยก็ เฮ้ย ตรงนี้ไม่เคยเข้าไปนี่หว่า ก็เลยลองเดินเข้าไปดู ตอนแรกก็งงๆว่ามันที่ไหนวะเนี่ย แต่นึกไปนึกมา อ๋อออ...สวนสิริกิติ์ที่อยู่ข้างๆกันนี่เอง ไม่เคยเข้าไปเลยจริงๆ ก็เดินไปเรื่อยๆ จนถึงตรงที่เค้าเรียกกันว่าลานบัว แทบช็อก!! คนน้อย ดอกไม้สวย สถานที่สวย โฮกกกกก สวยไปหมด!!

อันนี้คือศาลาที่กะจะเข้าไปถ่ายแล้วก็เดินออก ให้บรรยากาศไซอิ๋วมากๆ

ดอกไม้ดอกแรกที่ถ่ายในสวน

ข้างๆลานบัว มีรูปปั้นแบบนี้เต็มไปหมด แล้วพอหันกลับไป...

นี่ล่ะค่ะ ลานบัว T_____T

สองรูปนี้ไปปีนขอบสระถ่ายมา แล้วคือไม่รู้ไง หันกลับไป ยามกำลังชี้หน้าด่าเลยอ่ะ (หัวเราะตายไปแล้ว) คือเค้าห้ามเดินห้ามปีนตรงขอบสระน่ะ ๕๕๕๕๕

ปลีกวิเวกได้ซักพัก แก้วโทรมาตามตัว ก็เลยต้องออกจากสวนสิริกิติ์ทั้งๆที่ยังเดินไม่ทั่วเลย T_T ปั่นหลงหากันไม่เจออยู่นาน จนในที่สุดก็รู้ว่า ไอ้เช็ดเป็ด!! มันอยู่ตรงทางเข้าสวนสิริกิติ์กันนี่เอง แล้วกูจนขี่วนหาเพื่อออออ (หัวเราะ)

แล้วคือแถวๆที่พวกนี้ไปจอถจักรยานเอาไว้ ก็มีพวกนางแบบถ่ายรูปกันหลายเจ้าอยู่ พวกหอม่าอย่างเราก็ยอมไม่ได้ เพราะถือว่าพวกเราคนละชั้นกัน คือ เราต่ำกว่า ๕๕๕๕๕ ก็เลยซิวรูปมาซักหน่อย

พอบอกว่า "..รูปนี้เห็นตีนนะ..." ไอ้แก้วรีบยกตีนใส่กล้องเลย ข้าพเจ้าเลยกล่าวว่า "..ส้นตีนนนนนน..." ๕๕๕๕๕๕

สวย ใส สมวัย มากๆ..... (เห็นข้างหลังไกลลิบๆนั่นมั้ย...เทียบกันไม่ติด)(ยักไหล่)

ต่อไปเป็นมุมเดี่ยว ที่หนูแหม่มขอร้อง เพราะวันนี้มันเกิดมาเพื่อสวย พวกที่เหลือบอกข้าพเจ้าว่า ระหว่างรอข้าพเจ้าปั่นมาหาเนี่ย หนูแหม่มโบ๊ะแป้งรอไว้แล้ว ๕๕๕๕๕

แหม่ม "...วันนี้หนูสวย...."

ส่วนไอ้นี่...มันสวยของมันทุกวัน มันบอก ๕๕๕๕๕๕

อัน ผู้ซึ่งดูเหมือนคนปกติธรรมดาที่สุด แต่อย่าให้เรื่องวายโผล่เข้ามา มันจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน -___,-+

ถ่ายมุมนี้เสร็จ มั่นใจกันมากๆว่าสวยกว่าพวกที่พานางแบบมาถ่าย ข้าพเจ้าก็อวดอ้างสรรพคุณสวนสิริกิติ์ที่อยู่ข้างๆให้ฟังว่าสวยนักสวยหนา ก็เลยยกพลกันไปบุกสวนสิริกิติ์กันต่อ

รูปไหนที่มันมืดๆสั่นๆ ความผิดข้าพเจ้าทั้งสิ้น เพราะมันขำไม่ไหวแล้ว ก๊ากกกกกกก

รูปนี้ตอนแรกจะโฟกัสแก้วกับอันสองคน คือ บอกท่ามันนานมาก แต่...ไอ้คนขวาสุดที่โผล่มามันคืออะไร!? (คือ หนูแหม่มวันนี้สวยค่ะ ๕๕๕๕๕)

บ่งบอกทุกอารมณ์ที่ทุกคนรู้สึกต่อหญิงสวย (รังเกียจ ๕๕๕๕)

รูปนี้เหมือนแม่พาลูกๆมาเที่ยว

รูปนี้ชื่อว่า ความพยายามของแหม่ม ๕๕๕๕๕

กว่าจะเดินออกมาจากสวนสิริกิติ์ก็มืดแล้วนะ มืดเร็วมาก แล้วออกแนวน่ากลัวด้วย เพราะว่าไม่ค่อยมีคนเดินกันแล้วไง เหลือแต่เราเผชิญหน้าอยู่กับยามตามลำพัง คงไม่ดีแน่....ก็เลยรีบเดินออกมา แล้วก็ไปรับไอ้ปูที่อยู่เดียวดายกลางสวนรถไฟ แล้วก็กลับหอกัน วันนี้สนุกดีนะ เสียดายไม่ได้พายเรือ ว้า.....

เดี๋ยววันนี้ข้าพเจ้าก็ต้องไปหานกยูงที่ศิลปากร เพราะพรุ่งนี้จะไปค่ายสอนเด็กด้วยกันแล้ว T^T สารภาพว่าเกร็งๆ เพราะอยู่ดีดีก็โผล่ไปกับเค้าด้วย แต่ช่างมันเถอะ...หน้าด้านหน้าทนน่ะนะ (หัวเราะ) กลับมากรุงอีกทีวันศุกร์เย็นๆฮะ วันเสาร์สอบ... (สาดดดดดดดด)

เป็นกำลังใจให้ข้าพเจ้าด้วย TT^TT

สุดท้าย...

ขอฝากรูปนี้ไว้ในอ้อมใจ...

...จากอ้อมใจของอีหญิง...สวย

วะห้าห้า

ซียูอะเกน

ข้าพเจ้าเอง